จากอัตราการรีไซเคิลเศษอาหารเกือบ 97% ของเกาหลีใต้ สู่ระบบเมืองที่ดีขึ้น: เหตุใดการวัดผล สิ่งจูงใจที่ยุติธรรม และการป้องกันจึงมีความสำคัญมากกว่าถังขยะอัจฉริยะเพียงอย่างเดียว

Editorial illustration: measure, prevent and recover food waste — Editorial illustration, not a photograph of events.

บทนำ: ตัวเลข 97% วัดค่าได้จริงจากอะไร

ตัวเลขด้านสิ่งแวดล้อมที่โดดเด่นสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดการดำเนินการได้ก็ต่อเมื่อเราเข้าใจตัวส่วนเท่านั้น ความสำเร็จที่มีการรายงานอย่างกว้างขวางของเกาหลีใต้คืออัตราการรีไซเคิลเศษอาหารเกือบ 97% ไม่ใช่ข้อพิสูจน์ว่าประเทศหยุดสร้างขยะอาหาร 97% ความแตกต่างมีความสำคัญ การจัดการเศษซากหลังการกำจัดและการป้องกันไม่ให้อาหารที่กินได้สูญเปล่าเป็นเป้าหมายที่เกี่ยวข้องกัน แต่ก็ไม่ได้ผลลัพธ์เหมือนกัน บทเรียนที่เป็นประโยชน์สำหรับเมืองและธุรกิจคือการสร้างระบบที่สมบูรณ์เกี่ยวกับพฤติกรรม การรวบรวม การประมวลผล และการวัดผลอย่างตรงไปตรงมา

1. แยกประสิทธิภาพการรีไซเคิลออกจากการป้องกันของเสีย

รายงานที่อ้างถึงกระทรวงสิ่งแวดล้อมของเกาหลีใต้ระบุว่าอัตราการรีไซเคิลเศษอาหารของประเทศอยู่ที่ 96.8% ในปี 2023 ซึ่งอธิบายถึงวิธีการจัดการขยะที่เกิดขึ้น ไม่ได้หมายความว่าครัวเรือนจะผลิตขยะน้อยลง 96.8% และไม่ได้หมายความว่าวัสดุที่ถูกทิ้งเกือบทั้งหมดกลายเป็นไฟฟ้า เศษอาหารที่นำกลับมาใช้ใหม่สามารถไปตามเส้นทางต่างๆ รวมถึงอาหารสัตว์ ปุ๋ยหมัก และก๊าซชีวภาพ การเรียกร้องการป้องกันใดๆ จำเป็นต้องมีพื้นฐานของตนเองและการวัดปริมาณของเสียที่เกิดขึ้นที่เปรียบเทียบได้ ^[1]

2. ทำให้ข้อเสนอแนะมองเห็นได้ ณ จุดกำจัด

ในแบบจำลองถังขยะในอพาร์ทเมนต์ที่อธิบายไว้ในการรายงาน ผู้อยู่อาศัยระบุตัวตนด้วยบัตร วางเศษซากในหน่วยชั่งน้ำหนัก และรับค่าใช้จ่ายที่เชื่อมโยงกับจำนวนเงินที่ถูกทิ้ง RFID หมายถึงการระบุความถี่วิทยุ โดยเชื่อมโยงเหตุการณ์การกำจัดเข้ากับบัญชี ระบบชั่งน้ำหนักและเรียกเก็บเงินทำให้มองเห็นค่าใช้จ่ายในครัวเรือนที่ซ่อนอยู่ตามปกติ บทเรียนเชิงนโยบายคือการวนซ้ำความคิดเห็น ไม่ใช่ป้ายกำกับว่า 'ฉลาด' คำแนะนำที่ชัดเจน อุปกรณ์ที่เชื่อถือได้ และการเข้าถึงที่สะดวกเป็นสิ่งจำเป็นหากผู้อยู่อาศัยใช้บริการอย่างสม่ำเสมอ ^[1]^[2]

3. อ่านตารางรัฐบาล รวมถึงเชิงอรรถ

ตารางระบบอย่างเป็นทางการจนถึงปี 2025 แสดงรายการรัฐบาลท้องถิ่นที่จดทะเบียน 186 แห่ง ครัวเรือนประมาณ 8.61 ล้านครัวเรือน และอุปกรณ์ชั่งน้ำหนัก RFID 151,934 เครื่อง นอกจากนี้ยังเตือนอย่างชัดเจนด้วยว่าตัวเลขของอุปกรณ์เป็นการลงทะเบียนที่บันทึกตามปี ไม่ใช่จำนวนเครื่องที่ใช้งานอยู่ในปัจจุบัน ตัวเลขเหล่านี้แสดงการนำระบบมาใช้แบบสะสม ไม่ใช่รายการอุปกรณ์ที่มีการใช้งานจริง อัตราการรีไซเคิล หรือเปอร์เซ็นต์การลดขยะของประเทศ การอ่านเชิงอรรถจะป้องกันไม่ให้ตัวเลขที่โน้มน้าวใจกลายเป็นคำกล่าวอ้างที่ไม่ถูกต้อง ^[2]

4. ถังขยะจะทำงานเฉพาะเมื่อส่วนที่เหลือของระบบทำงานเท่านั้น

การรวบรวมแยกต่างหากจำเป็นต้องมีปลายทางที่สามารถประมวลผลวัสดุได้อย่างปลอดภัย การทำปุ๋ยหมักใช้การสลายตัวทางชีวภาพโดยใช้ออกซิเจน การย่อยแบบไม่ใช้ออกซิเจนจะสลายสารอินทรีย์โดยไม่มีออกซิเจนและสามารถผลิตก๊าซชีวภาพได้ ไม่มีเส้นทางใดที่ทำให้การปนเปื้อน การขนส่ง การบำรุงรักษา หรือต้นทุนการดำเนินงานหายไป แนวปฏิบัติด้านสิ่งแวดล้อมจัดอันดับการป้องกันอาหารเหลือทิ้งเป็นหนึ่งในตัวเลือกที่ต้องการมากที่สุด เหนือกว่าการบำบัดอาหารเสียหลังจากที่อาหารนั้นมีอยู่ การกู้คืนมีประโยชน์ แต่ไม่ควรกลายเป็นข้อแก้ตัวสำหรับการผลิตมากเกินไปหรือการซื้อมากเกินไปที่หลีกเลี่ยงได้ ^[3]

5. นิวยอร์กแสดงให้เห็นว่าเหตุใดการเข้าถึงและการมีส่วนร่วมจึงมีความสำคัญ

คำแนะนำสำหรับผู้อยู่อาศัยในนิวยอร์กซิตี้ในปัจจุบันกล่าวว่าการทำปุ๋ยหมักริมถนนมีให้บริการทั่วเมือง โดยจะรวบรวมทุกสัปดาห์ในวันรีไซเคิล และจำเป็นต้องแยกเศษอาหารและวัสดุอินทรีย์อื่นๆ ที่เป็นที่ยอมรับ แต่การให้บริการนั้นแตกต่างจากการทำให้ทุกครัวเรือนมีส่วนร่วมอย่างถูกต้อง ป้ายใส ฝาปิดที่ปลอดภัย การจัดเก็บที่ใช้งานได้จริง และการสนับสนุนผู้จัดการอาคาร เมืองอื่นควรปรับบริการให้เหมาะกับที่อยู่อาศัย ความสามารถในการรวบรวม และความต้องการของผู้อยู่อาศัย แทนที่จะคิดว่าการซื้ออุปกรณ์แบบเดียวกันจะสร้างผลลัพธ์ของเกาหลีใต้ขึ้นมาใหม่ ^[4]

6. วัดความสำเร็จก่อนเลือกเทคโนโลยีเพิ่มเติม

ระดับโลกมีความสำคัญ: ดัชนีขยะอาหารปี 2024 ประมาณว่ามีขยะอาหาร 1.05 พันล้านตันในปี 2022 ทั่วทั้งร้านค้าปลีก บริการอาหารและครัวเรือน รวมถึงชิ้นส่วนที่กินไม่ได้ นั่นเป็นการประมาณการแบบลงวันที่ ไม่ใช่การนับในปี 2026 สำหรับโครงการนำร่องในพื้นที่ ฉันจะติดตามขยะที่เกิดขึ้นต่อครัวเรือนหรือมื้ออาหาร การปนเปื้อน การมีส่วนร่วม ความน่าเชื่อถือในการรวบรวม ต้นทุนการดำเนินงานทั้งหมด และปลายทางของวัสดุที่นำกลับมาใช้ใหม่ รายงานการป้องกันและการรีไซเคิลแยกกัน ประเมินความสามารถในการจ่าย การเข้าถึง และการจัดการข้อมูลระดับครัวเรือนก่อนที่จะขยายโครงการ สิ่งเหล่านี้เป็นคำแนะนำในการออกแบบ ไม่ใช่การอ้างว่าระบบที่มีอยู่ทุกระบบมีคุณสมบัติตรงตามนั้นแล้ว ^[5]

สรุป: คัดลอกการคิดเชิงระบบ ไม่ใช่แค่ฮาร์ดแวร์

ประสบการณ์ของเกาหลีใต้มีคุณค่าเนื่องจากเชื่อมโยงกฎเกณฑ์ สิ่งจูงใจ โครงสร้างพื้นฐาน และนิสัยในชีวิตประจำวัน เป้าหมายควรหลีกเลี่ยงเศษอาหารได้น้อยลงและจัดการสิ่งที่เหลืออยู่ได้ดีขึ้น อัตราการรีไซเคิลที่สูงสมควรได้รับการยอมรับ แต่ก็ไม่ได้พิสูจน์ว่าการสร้างขยะเกือบจะหายไปแล้ว เริ่มต้นด้วยคำจำกัดความที่ถูกต้อง ทำให้การมีส่วนร่วมใช้งานได้จริง และเผยแพร่ผลลัพธ์ที่ผู้คนสามารถตรวจสอบได้ เทคโนโลยีที่ดีที่สุดคือเทคโนโลยีที่ช่วยให้งานบริการสาธารณะได้รับการออกแบบอย่างดี

การอ้างอิงและการอ่านเพิ่มเติม

By Keshavan Thiagaraja

Private AI Model Developer & AI Security Consultant - Helping SMEs and Enterprises Build Secure AI Solutions, Sydney, Australia

B.Sc. (Computer Science, Mathematics and Statistics)

M.Sc. (Information Technology)

E-Commerce Professional